Przełom lat czterdziestych i pięćdziesiątych to okres rewolucyjnych zmian ustrojowych. We wszystkich sztukach zapanował realizm socjalistyczny jako jedyna metoda uprawiania twórczości artystycznej. Szczególne znaczenie miało w tym systemie kino, posiadające masową publiczność.

Od 1 maja 1951 r. gmina Gniewino posiadała stałe kino[1]. Zanim jednak ono powstało, od 1947 r. odwiedzały ją kina objazdowe[2]. W ich  programie była :

1) kronika filmowa o najświeższych wydarzeniach w kraju i zagranicą

2) dodatek rolniczy lub oświatowy

3) film rozrywkowy i popularny.

          Zgodnie z wytycznymi obowiązującymi wówczas artystów pokazywali oni najczęściej walkę między bogatymi a biednymi chłopami. Uwydatniali znaczenie jednostek żarliwie wyznających komunizm, a przez to predysponowanych do roli przywódców[3].

          Wieś otrzymała ograniczony repertuar kinowy. Wynikało to przede wszystkim z przyczyn technicznych. Wiejskie kina były przystosowane głównie do wyświetlania filmów zarejestrowanych na taśmie 16 mm, podczas gdy filmy zagraniczne sprowadzane do Polski posiadały kopie 35 mm[4].

          Film, tak jak i inne dziedziny kultury, stanowić miał „oręż” w realizacji kolejnych zadań politycznych. Miał ułatwiać propagandę nowego ustroju rolnego szkolenie agrotechniczne, walkę z „kułakami” i biurokratami[5]. Cele te formułowała ówczesna publicystyka, ale przede wszystkim polityczni decydenci. W  1949 r. na posiedzeniu Komisji KC PZPR dla Spraw Filmu, Tadeusz Zabłudowski skrytykował dotychczasowy dorobek polskiej kinematografii za brak ”ładunku ideologicznego”. Upomniał się o stworzenie filmu fabularnego, którego tematem byłaby współczesna wieś[6].

Prócz wyświetlania filmów kino prowadziło  kolportaż czasopism i książek Centralnej Księgarni Rolniczej Związku Samopomocy Chłopskiej. Według pomysłodawców miało ono ożywiać nurt życia społecznego i kulturalnego, zwalczać analfabetyzm, wychowywać nowego człowieka  w duchu zasad demokracji ludowej[7].